خونین دلان

خیال ها خواب ها خواسته ها خامی ها خستگی ها

در سیر مطالعاتی خودم  کتاب های خاطرات دفاع مقدس را قرار داده ام و تاکنون بسیاری از آنها را خوانده ام در همین راستا کتاب من زند ه ام را تهیه کردم و  همراه با آن به آبادان ومحله خودمان پیروز آباد و..راهی شدم معصومه آباد در این کتاب از کسانی نام می برد که به دلیل هم مسجدی بودن  و هم محله بودن  آنها به خوبی می شناسم.

هوشنگ آباد به قول ما ویا همان سلمان آباد به قول معصومه آباد را از زمان نوجوانی می شناسم .در کلاس دوم وسوم راهنمایی با یکدیگر هم کلاس بودیم تا آنجایی که بخاطر دارم یک دوست تقریبا مشترک داشتیم به نام محسن نظری که در کوچه ویا به قول خودمان آبادانی ها هم لین با سلمان آباد بود

کتاب خاطرات اسارت معصومه آباد دارای 552 صفحه است

کتاب خاطرات دوران اسارت معصومه آباد است
کودکی
نوجوانی
انقلاب
جنگ واسارت
زندان الرشید بغداد
انتظار
اردوگاه موصل و عنبر
عکس واسناد
اینها فصل های مختلف کتاب است

کمی نقد

در کتاب های دفاع مقدس آنچه بیش از همه مهم است رخدادهای جنگ است وبه بیان دیگر جان مایه وموضوع اصلی برای خواننده وپژوهشگر موضوع خاص دفاع مقدس است و دیگر موضوعاتی به عنوان موضوع های فرعی رخ می نمایاند و در اثر گذاری و ارزش گذاری در مرحله های پسین قرار دارند

در این کتاب معصومه آباد برای اینکه بتواند مطالب دفاع مقدس واسارت خواهران را به خوبی بیان کند بر خودش لازم دیده دوران کودکی ونوجوانی را مفصل بنویسد درحالیکه در اینگونه موارد می توانست در ضمن بیان ماجراهای اسارت وزندان ها با چند فلاش بک به دوران کودکی ونوجوانی اشاره کند وخواننده رمان را در آن فضا های آبادان دوران کودکی ونوجوانی قرار دهد

شروع ضعیف ممکن است برای یک رمان خطرناک باشد و باعث شود خواننده یا از خواندن منصرف شود ویا به تورق وفقط با نگاه کردن صفحات را  ببیند ونه آنکه کتاب رابخواند

دیدن نام برخی از دوستانم در کتاب معصومه آباد  برایم جالب بود احمد خواجه فرد ..شهید محمود حسین زاده ..رضا ضربت ..مهدی مسیبی..مرحوم مهدی رفیعی.....و.......

باز هم کمی نقد

شاید اطلاعات بیرون از رمان بنده ناکافی ویا ناصحیح باشد ولی تا جایی که بنده می دانم گاهی کتمان برخی اطلاعات ویا دادن برخی اطلاعات در زمان نامناسب توسط نویسنده به خواننده رمان موجب خواهد شد که  شکل زندگی معصومه آباد حین وبعد از اسارت کمی با حذفیات به نظر رسد.

اگر سرکار خانم آباد این سطور را مطالعه کند به گمانم به خوبی بدانند  بنده به چه نکاتی اشاره می کنم

************

رمان خوبی است و به همه توصیه می کنم آن را مطالعه کنند ای کاش معصومه آباد وسلمان وآقا سید با بچه محل خودشان که تهیه کننده است وارد گفت وگو می شدند ویک فیلم مناسب وخوب از این کتاب ساخته می شد

منوچهر و ایرج محمدی روزبهانی دو تهیه کننده هستند که می توانند در اینکار کمک کنند  وحتی نام منوچهر محمدی در این کتاب خالی است زیرا در منطقه هزاری ها وبه خصوص دانشکده نفت این منوچهر محمدی بود که یک تکیه گاه محکم برای بحث با مارکسیست ها و چپی ها به حساب می امد ....

*********************

بخش هایی از کتاب که در برخی سایت ها دیدم


  سلمان به من گفت: فقط قول بده گاهی با یه نوشته ما را از سلامتی‌ات مطلع کنی.
با ناراحتی گفتم: چی؟ نوشته؟... نه نمی‌تونم، من کاغذ و قلم از کجا گیر بیارم؟
گفت: چقدر برای دو کلمه نوشتن چانه می‌زنی. نمی‌خواد شاهنامه بنویسی، فقط بنویس: «من زنده‌ام».
روزی هم که در 12کیلومتری جاده آبادان به اسارت نیروهای بعثی درآمد، کاغذی از او به دست افسر عراقی افتاد که روی آن نوشته بود: «من زنده‌ام!»
در بازجویی، همین جمله کوتاه، شد یک رمز و سندی بر علیه معصومه!
پس از دو سال که از اسارت او می‌گذشت، صلیب سرخ یک برگ آبی به عنوان نامه فوری به او داد که روی آن فقط دو کلمه بنویسد و برای خانواده‌اش بفرستد. معصومه نوشت: من زنده‌ام... بیمارستان الرشید بغداد.
وقتی این نامه در بهار سال 1361 به دست برادرش «سلمان» رسید، با خود گفت: معصومه! چقدر تلاش کرده‌ای که همه لحظه و روز و خاطرات را در دو کلمه خلاصه کنی، دو کلمه‌ای که می‌خواستی با نوشتن‌شان به قولی که داده بودی وفادار بمانی: «من زنده‌ام...»

معصومه می‌گوید: عنوان بنت‌الخمینی و ژنرال به من جسارت و جرات بیشتری می‌داد... احساس کردم من سفیر انقلاب به سرزمین همسایه هستم! و تقدیر الهی این ماموریت را برایم رقم زده است.
با همین نگاه، ترس را شکست می‌دهد و با امید، جسارت را تسلیم خود می‌کند. گاه با صدای بلند و لحنی زیبا، قرآن می‌خواند. گاهی با دوستانش، سرودهای انقلابی می‌خوانند: خمینی ای امام! خمینی ای امام! ای مجاهدای مظهر شرف...
نیروهای بعثی با کابل‌های چرمی که از داخل‌شان سیم‌های برقی رد می‌شد، تا آنجا که قدرت داشتند به سر و تن او و شمسی و فاطمه و حلیمه زدند... معصومه یکباره کابل را از دست مامور بعثی کشید و تا آنجا که قدرت داشت به پاها و هیکل او ضربه زد!

اعتصاب غذای معصومه و شمسی و حلیمه و فاطمه ناهیدی، فرمانده زندان الرشید و ماموران بعثی را از پای درآورد و چهار زن ایرانی به هدف خود رسیدند. صلیب سرخ نام آنان را ثبت کرد و آنها به اردوگاه موصل منتقل شدند.
در آن حرکت شجاعانه، معصومه برای رسیدن به آزادگی و زندگی، راه مرگ را پیش پای خود گذاشت و همسفر مرگ شد، تا به آزادی نسبی رسید.
برای او فرق نمی‌کرد، بایستی در همه حال، با شجاعت، پاسدار حریم حیا باشد. به نقیب احمد- فرمانده اردوگاه موصل- گفت: حالا که ما نباید از داخل بیرون را نگاه کنیم، عدنان هم نباید از بیرون پنجره، داخل آسایشگاه ما را نگاه کند.
آقای ابوترابی به معصومه و دوستانش می‌گوید: شجاعت و پاکدامنی شما ما را سرافراز کرده... و از رنجی که شما در آن زندان‌‌ها بردید، ما مردها خجالت کشیدیم و دیگر از رنج ناله نکردیم!


طرح جلد قدیمی کتاب


وقتی هم عدنان؛ نگهبان زندان زنان، بدون توجه به تذکر آنان، وارد سرویس بهداشتی می‌شود، با فریاد معصومه و فاطمه، پا به فرار می‌گذارد و آنها تا دفتر فرماندهی نقیب احمد، دنبالش می‌کنند!
گرچه این اتفاق، معصومه و فاطمه و شمسی و حلیمه را راهی اردوگاه نظامی عنبر می‌کند و در آنجا، مشکلاتشان بیشتر می‌شود؛ اما باز در برابر محمودی کثیف و بی‌غیرت می‌ایستند و می‌گویند: برادران ما اینجا زیر فشار شکنجه و بیماری و گرفتار گرسنگی و تشنگی و آلودگی‌اند، صدای این آوازه خوان‌ها همه را کلافه کرده است، لطفا این صداها را خاموش کنید!!
چقدر زیبا؛ فریادها و بغض فروخورده معصومه و همراهانش، بی‌اختیار به دعای: «مهدی مهدی به مادرت زهرا، امشب امضاء کن پیروزی ما را»؛ تبدیل شد.
در بین دعا، نگهبان‌های بعثی به اتاق خواهران ریختند و نعره کشیدند و با کابل بر دیوار و در کوبیدند تا بتوانند وحشت بیشتری ایجاد کنند.
برادران در آسایشگاه‌های دیگر به تصور اینکه بعثی‌ها به جان آنان افتاده‌اند، همصدا با معصومه و یارانش خواندند: مهدی مهدی به مادرت زهرا...
اردوگاه یکمرتبه با صدای تیر و الله‌اکبر، همراه شد! فردا سرهنگ محمودی ضحاک به معصومه گفت: شنیده‌ام دیشب آوازه‌خوان اردوگاه شده‌اید و یاد خمینی کرده‌اید!!
باز هم انتقال به قاطع یک!... قفسی نمناک و نمور، سرد و تاریک، بدون زیرانداز و روانداز.
روز سوم، نگهبان مثل همیشه شوربا و چای را بی‌سروصدا برای معصومه و همراهانش آورد؛ اما با ایما و اشاره به آنان فهماند که نخورند.
محمودی توی آش شوربا صابون ریخته و توی چای، ادرار کرده بود!!
در قفس زنان نیز بوی نامطبوع و ناخوشایندی می‌پیچید که تا ساعت‌ها آنها را از سر درد کلافه می‌کرد! سرگرد محمودی گفته بود: در را باز نگه دارید تا بوی چاه فاضلاب سرمست‌شان کند!
با این حال و در میان همه دردها و شکنجه‌ها و سختی‌ها و دوری‌ها، بیشتر وقت معصومه و هم‌سلولی‌هایش، صرف نوشتن دعاهای مفاتیح، روی کاغذهای نازک سیگار می‌شد. همگی غرق نوشتن دعاهای مفاتیح بودند و همه اردوگاه عنبر را زیر پوشش کتاب مفاتیح‌الجنان بردند!
این کار برای بعثی‌ها، دهن‌کجی بزرگی بود که با همت پنهانی چهار زن آزاده رقم می‌خورد.
شاید عراقی‌ها از دست معصومه و حلیمه و فاطمه و شمسی به تنگ آمده بودند که آن روز، صبحی فرمانده اردوگاه عنبر به آنان گفت: شما به زودی به ایران می‌روید!
مادر معصومه در قم به حضرت معصومه گفته بود: معصومه را به اسم تو «معصومه» اسم گذاشتم، تو هم باید برش گردونی!
او خدا را هم قسم داده بود: خدایا من هشت پسر دارم و همه در جنگ و خط مقدم می‌جنگند. اگر قرار است سهمی از امانت تو را بدهم، یکی از پسرهایم را می‌دهم؛ اما معصومه را زنده به من برگردان!
بعد از روزهایی سخت، معصومه و فاطمه و شمسی و حلیمه، با تعدادی از اسرای مرد، با پیمودن یک مسیر دو ساعته، با ماشین‌های امنیتی وارد باند فرودگاه و هواپیما شدند.
تصورشان این بود که قرار است آنان را به آمریکا یا اسرائیل تحویل بدهند!... بعد از پروازی طولانی، در فرودگاه 

نوشته شده در سه شنبه 1393/05/28ساعت توسط ابوالقاسم احمدی نژاد| |

رها کبیری

سلام استاد ...یک دنیا سپاس و تشکر از نامه شما که چون نامه استادی به شاگردش در نهایت خلوص و عمق و تجربه و و علم بود ....نظرتان برایم محترم است و من سالهاست که در این خانه از عشق میاموزم ....نقد میخوانم و تشریح عشق میبینم ....و شاید تا حدودی واقف باشم از دیدگاه های شما که برایم بسیار باارزش است ..امیدوارم روزی این بخش مبهم و تاریک و بدون شرح عشق در کتاب های ما یافت شود تا کسی سرگردان دانستن در باره عشق نشود ...یک دنیا سپاس و تشگر از شما ....و به امید روزی که کتاب شما پرده از سکوت بردارد .....

یک دنیا سپاس و امتنان از شما استاد بزرگوارم ....

***********************

احمدی نژاد

سلام خانم کبیری
شما که خودتان استاد هستید ..اگر زیادی به بنده از این جمله ها بفرمایید یک وقت می بینید باورم می شود که کسی هستم و در این جهل مرکب بیشتر غوطه ور می شوم
بنده وشما ودوستان بزرگواری که در این خلوتکده سالیلنی است با هم گپ وگفتگو داریم ..همگی کم وبیش در یک  سطح  هستیم وکسی  را چندان بر دیگری امتیازی نیست  بنده از شما ودوستان بزگوار وفرهیخته ام تا کنون بسیار نکته ها آموخته ام
اما کتاب را نخواهیم دید ونخواهید دید

بعضی از شعرها گاهی برای انسان در یک برهه خاص حرف دلش است حرف دلم را با فریدون مشیری واستاد بهمنی می گویم

به پيش روی من تا چشم ياری ميکند ،دريا ست

چراغ ساحل آسودگی ها در افق پيداست.

در اين ساحل که من افتاده ام خاموش

غمم دريا دلم تنهاست.

وجودم بسته در زنجير خونين تعلق هاست!

خروش موج با من ميکند نجوا :

که هر کس دل به دريا زد رهايی يافت...

که هر کس دل به دريا زد رهايی يافت...

***

مرا آن دل که بر دريا زنم نيست

ز پا اين بند خونين بر کنم نيست

اميد انکه جان خسته ام را

به آن ناديده ساحل افکنم نيست!

به راستی اگر بخواهم از عشق بگویم که دریا دریا می بینم وچراغ روشن عشق را می بینم ولی بند خونین بر پای دارم از تعلق ها ..جامعه ....شغل و....اسم وبلاگ بنده هم خونین دلان است آنچنان که حضرت حافظ در تفال به بنده فرمودند

استاد بهمنی می فرماید در این ترانه که ظاهرا بسیار ساده است

 

زنده ها خیلی براش کهنه بودن

 

 خودشو تو مرده ها جا زد و رفت

 


هوای تازه دلش می خواست ولی

 

 آخرش توی غبارا زد و رفت

 


دنبال کلید خوشبختی می گشت

 

 خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت

واقعا به دنبال کلید خوشبختی  در بحث عشق بودم و به گمانم با ابتر ماندن بحث از گوهر حقیت یافته  این کلید نه تنها کارا نبود بلکه خودش هم قفلی شد روی قفل های بحث عشق

خانم کبیری به گمانم تا کسی خودش دچار عشق زمینی نشود نمی تواند درباره عشق زمینی با عمق جان سخن بگوید و شما این عاشق شدن ویا نشدن را می توانید از واژ ه ها وآنجا که از معشوق سخن می گوید به خوبی درک کنید............بگذریم

 

نوشته شده در شنبه 1393/05/25ساعت توسط ابوالقاسم احمدی نژاد| |

سلام خانم کبیری

داستان عشق و عشق نوشت ما تاریخی به امتداد لج ولجبازی علمی وپیرانه سری دارد

شاید در آغاز  بیشتر از سر تفنن  و سرگرمی علمی بود و گمان می کردم عشق فقط در تجربه و در ره گذر عمل به دست می آید وبس..عشق فقط تجربی است و در متون علمی چندان جای گاه محکمی ندارد

بدین سان بود که خواندن ونوشتن وتحقیق درباره وپیرامون عشق را چندان صواب و چنان مستحق ثواب نمی دانستم

بعد از گذشت  سالی این ره کمی پر پیچ وخم شد وپر از سنگلاخ ودر ادامه به دریا واقیانوس کشیده شد وقایق کوچک ما دچار گرد بادها و توفان ها و رعد وبرق ها گشت

از شکاکین نیستم ولی شک برخاسته از گستردگی علم وحیرانی حاصل از فهمیدن عمق ایده ونظریات دانشمندان را می پسندم

هیچ گاه زود به نتیجه نمی رسم و همیشه غبطه می خوردم به کسانی که ده کتاب می خوانند وبیست کتاب تالیف دارند

اما عشق

در تحقیقات وتجربه زندگی خودم کسی را نیافتم که به درستی درباره عشق زمینی سخن گفته باشد

فیلسوفان وعالمان دینی ما به عشق زمینی بیشتر به عنوان هوس ویا نهایت گذر از عشق مجازی برای رسیدن به عشق حقیقی سخن گفته اند ..

به گمانم یا اسیر عشق زمینی نشده اند چون حالت پرهیز گاری آنان به گونه ای بوده است که مقید به احکام الهی بود ه اند ویا اگر دچار شده اند وبدون هیچ خلل شرعی بدان گرفتار شده اند با یافتن آموزه های دینی شان خود را مکلف به سکوت می دانستند

به گمانم فرق عشق وهوس وشهوت بدیهی است واحتیاجی به استدلال ندارد حیوان و قوه غریزی شهوت او  قابل تشخیص و هر گاه انسان حیوان گونه شود نیز قابل تشخیص است

عشق الهی وآسمانی هم که علی رغم ابهام های عرفانی ومشرب های خاص فلسفی ودراویش  گونه وصوفیانه دارای حد و مرز  مشخصی است منزل گاه ها و مرحله به  مرحله آن ودستورات هر منزل توسط بزرگان روشن شده است

آنچه مظلوم واقع شده عشق زمینی است

عشق یک زن ومرد به یکدیگر از نظر جسم وروح وعاطفه

اینجاست که فیزیولژیست ها عرصه را خالی دیده اند وترک تازی کرد ه اند و در لوله های آزمایشگاه و با ترکیب های شیمایی به دنبال عشق گشته اند

حال روانشناسان آنها بهتر است ولی باز هم حیطه عشق را محدود گرفته اند

در مطالعاتم به  نظریات سکس تراپ ها نظر انداخته ام

در کل نمی توانم ادعا کنم به چیزی که رسیده ام نظر اسلام است ولی نمی توانم نظرم را علنی بیان کنم

آنچه درباره عشق بدان دست یافته ام  برای این زمان واین جامعه قابل اتتشار عمومی نیست

این چند سطر را برای تشکر از شما نگاشتم

نوشته شده در پنجشنبه 1393/05/23ساعت توسط ابوالقاسم احمدی نژاد| |

عشق

عشق، معلق است  میان آسمان و زمین !!

 

نه آسمانی تنها، نه زمینی خالص 

 

پس قسم به عشق معلق، زخاک تا افلاک ......!!!

 

پ.ن ....سالهاست در محضر استاد احمدی نژاد  بحث و نقد عشق میاموزیم ....

تقدیم به ایشان ...

رها کبیری

***********************

احمدی نژاد

سرکار خانم کبیری لطف کرده ودر وبلاگ  یول از این حقیر یاد کردند

بنده سزاوار این همه محبت نیستم

سپاس خانم کبیری

امیدوارم بتوانم کمی درباره عشق سخن بگویم

نوشته شده در چهارشنبه 1393/05/22ساعت توسط ابوالقاسم احمدی نژاد| |

خواب و خیال

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
پرده ی خلوت این غمكده بالا زد و رفت
كنج تنهایی ما را به خیالی خوش كرد
خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت
درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
آتش شوق درین جان شكیبا زد و رفت
خرمن سوخته ی ما به چه كارش می خورد
كه چو برق آمد و در خشك و تر ما زد و رفت
رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نكرد
چه دلی داشت خدایا كه به دریا زد و رفت
بود آیا كه ز دیوانه ی خود یاد كند
آن كه زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت
سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت كه دوش
عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت


هوشنگ ابتهاج (ه.الف.سایه)

********************

 

دل من یه روز به دریا زد و رفت

پشت پا به رسم دنیا زد و رفت


پاشنه ی کفش فرار و ورکشید

 آستین همت و بالا زد و رفت

 

یه دفه بچه شد و تنگ غروب

 سنگ توی شیشه ی فردا زد و رفت

 

حیوونی تازگی آدم شده بود

  به سرش هوای حوا زد و رفت

 

دفتر گذشته ها رو پاره کرد

 نامه ی فردا ها رو تا زد و رفت
  
زنده ها خیلی براش کهنه بودن

 خودشو تو مرده ها جا زد و رفت


هوای تازه دلش می خواست ولی

 آخرش توی غبارا زد و رفت


دنبال کلید خوشبختی می گشت

 خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت

استاد بهمنی

 

************************

از قم به کرج رفتم وهمراه آقا پارسا کوچولو و دخترم وداماد گل به طرف گلپایگان رفتم بعد از چند روز به کرج بازگشتیم ومتاسفانه داماد گرامی بخاطر مسولیت کاری نتوانست همراه ما به شمال بیاید

به تالش وده قرق رفتیم واز آنجا به جاده اسالم به خلخال وسپس عازم اردبیل شدیم از سرعین وویلا دره دیدن کردیم و تنگه حیران وآستارا را در نوردیدیم وبه کرج بازگشتیم

الحمدلله سفر خوبی بود با آقا پارسا کوچولو خوش گذشت.آقا پارسا در دریا و سورتمه سواری مواظب باباجونش بود و دست مرا می گرفت

نوشته شده در دوشنبه 1393/05/20ساعت توسط ابوالقاسم احمدی نژاد| |

ان شاالله امروز بعد از ظهر عازم سفر هستم...کرج ..گلپایگان....کرج .....شمال...جاده اسالم به خلخال...

کمتر اتفاق می افتد  جایی را بخواهم دوبار بروم ولی جاده اسالم به خلخال را دوست داشتم یک بار دیگر ببینم

ان شاالله در طول سفر هر از چند گاهی به وبلاگ سر می زنم

از تمامی دوستان عذر خواه هستم که در طول ماه مبارک بحث عشق متوقف شد به خصوص از استاد نبوی عزیز

اما چکار کنم که ضعیف هستم و بعد از انجام کارهای اداری پژوهشی دیگر رمقی برایم نمی ماند

الحمدلله رب العامین خدای را سپاس که توانستیم ماه مبارک را روزه بگیریم

گرچه بانو این وبلاگ را نمی خواند ولی از ایشان تشکر ویژه دارم زیرا خودشان   سالهاست  که نمی توانند روزه بگیرند ولی با این حال همیشه افطار ها وسحرها به بهترین شکل از بنده وعلی اصغر آقا پذیرایی می کردند

دعاگوی دوستان هستم والتماس دعا

نوشته شده در دوشنبه 1393/05/06ساعت توسط ابوالقاسم احمدی نژاد| |

سلام

شب های قدر قدر یکدیگر را بدانیم و برای یکدیگر دعا کنیم

مثل سال های قبل ان شاالله حرم هستم وبه یاد تک تک دوستان خواهم بود

التماس دعا

(59)يا حَبيبَ مَنْ لا حَبيبَ لَهُ، يا طَبيبَ مَنْ لا طَبيبَ لَهُ، يا مُجيبَ مَنْ لا مُجيبَ لَهُ، يا شَفيقَ مَنْ لا شَفيقَ لَهُ،

يا رَفيقَ مَنْ لا رَفيقَ لَهُ، يا مُغيثَ مَن لا مُغيثَ لَهُ، يا دَليلَ مَنْ لا دَليلَ‏

لَهُ، يا اَنيسَ مَنْ لا اَنيسَ لَهُ، يا راحِمَ مَنْ لا راحِمَ لَهُ، يا صاحِبَ مَنْ لا

صاحِبَ لَهُ

(59) اى دوست آنكس كه دوستى ندارد اى طبيب آن كس كه‏
     
طبيبى ندارد اى پاسخ ده آن كس كه پاسخ ده ندارد اى يار دلسوز آن كس كه دلسوزى ندارد اى‏
      
رفيق آن كس كه رفيق ندارد اى فريادرس آن كس كه فريادرسى ندارد اى راهنماى آنكه راهنمايى ندارد
     
اى مونس آنكس كه مونسى ندارد اى ترحم كننده آن كس كه ترحم كننده‏اى ندارد اى همدم آن كس كه‏
    
همدمى ندارد

نوشته شده در چهارشنبه 1393/04/25ساعت توسط ابوالقاسم احمدی نژاد| |

استاد اکبر نبوی

سلام بر استاد احمدی نژاد عزیز
از آنجا که عشق ( در صورت زمینی و یا سیرت آسمانی اش ) امری قدسی و آسمانی است، مرز و مذهب و نمی شناسد و از بایدها و نبایدهای رایج پیروی نمی کند. بلکه مرتبه و ساحت خود را طلب می کند. و بی گمان، همین تعلق به امر قدسی ( و به تعبیر دیگر، تعلق عشق به عالم امر ) جهانی ویژه می سازد و عاشق را در این جهان، که پر از رمز و راز و مراتب شگفت روحی است، بر سفره ی مستی و بیخودی می نشاند.
عشق زمینی و آسمانی سرشتی واحد دارند، تجلی معشوق در آن متفاوت است. با این حال در هر دو عشق، قبض که متعلق به دنیای عرفی، عمومی و در بند شده در زمان و مکان است، راه ندارد. هر چه هست بسط و گشایش و فرج و یسر است. قبض( فروبستگی، عسر و شدت ) به دنیای رنگ و اسارت در خود تعلق دارد. عشق ( زمینی یا آسمانی ) آزاد شدن از « خود » و زدودن رنگ تعلق های نفسانی و منیت های کاهنده و به زیر کشنده است. عشق، رهایی و آزادی است. گسستن است. پرواز است. و صد البته که همه ی این مقام های بلند و باشکوه را عاشق آشکار می کند. عشق مقامی است که باید تعین پیدا کند و این تعین در وجود عاشق جلوه گر می شود. زندگي، شور، شوريدگي، بارش، خروش، ژرفا، آسمان‌فرسايي، گستره، زايندگي، برافروختگي، ناآرامي، هيجان، التهاب، سرمستي، پاكي، راز ورزي، راز خواهي، آزادي، آزادگي و ... كه در عشق جستجو مي‌كنيم، در جان عاشق شعله می کشد و فوران می کند. به سخن دیگر، عشق ساحتی است که مراتب متعالی آن را عاشق نمایان می سازد. بنابراین، کسانی که در چند و چون عشق می اندیشند و می کوشند ابعاد پیدا و پنهان آن را بکاوند و شرح و انگاره های خویش را از آن ارائه کنند، باید که به عاشق نیز نظر داشته باشند و آتشفشان اوج گیرنده ی عاشق را از چشم دل و اندیشه دور نسازند. در غیر اینصورت، حتی ساحت و مرتبه ی عشق نیز چهره نمی نماید، و دریای عاشقی نیز همچنان ناپیدا خواهد ماند.

نوشته شده در دوشنبه 1393/04/09ساعت توسط ابوالقاسم احمدی نژاد| |

حلول ماه  رمضان ماه قرآن  مبارک بادا

گرچه پیش ترها به این بحث کمی پرداخته ام ولی به مناسبت ماه مبارک رمضان وماه قرآن دوباره نکاتی را با یکدیگر پی می گیریم

واژه عشق در قرآن نیامده است

برخی معتقد هستند در زبان وادبیات عرب واژه حب تمام وکمال معنای عشق را می رساند وهمانطور که برای پارسیان واژه عشق معنای شگرف وگستره معنایی وسیعی دارد در لسان وزبان عرب حب و محبوب اگر بیشتر از عشق نباشد کمتر نیست

در زبان عرفا نیز تا قبل از قرن ششم کمتر واژه عشق بکار می رفته ولی کم کم از آن به بعد واژه عشق فراگیر شده است

برخی از محققان معتقدند درباره واژه حب و محبت و مشتقات آن که حدود 80 آیه در قرآن کریم بدان اشاره رفته است و یازده مرتبه برای آن برشمرده اند

علاقه(محبتی که ملازم قلب است)

کلف(شدت حب)

عشق (فراتر از حب)

شعف(سوختن بخاطر حب)

شغف(رسیدن محبت به لایه درونی قلب)

جوی(هوای باطن)

تیم(عبد شدن بخاطر حب)

تبل (بیمار شدن بخاطر هوای باطن)

تدلیه (جنون بخاطر حب)

هیوم(سرگشتگی بخاطر هوای باطن)

به گمان بنده آنچه از فقه اللغه و سر العربیه و یازده مرتبه آن که برای واژه حب ذکر شده است هیچ منافاتی با واژه عشق ندارد واگر بخواهم جسارت بخرج دهم می گویم هیچ منافاتی با عشق زمینی هم ندارد

 

نوشته شده در یکشنبه 1393/04/08ساعت توسط ابوالقاسم احمدی نژاد| |

احمدی نژاد

این پرسش را یکی ازدوست فرهیخته  طرح فرمودند

نماز اول وقت خواندن مهمتر/بهتر است یا در وقت فضیلت خواندن؟ خوب احادیثی هستند که سفارش به اول وقت میکنند، آیا احادیثی هم هستند که سفارش به وقت فضیلت میکنند؟ اگر هستند، چطور میشه این دوتا را جمع کرد؟
بنده به عنوان مباحثه و گفت وگو چند نکته را عرض می کنم تا دوستانی که در بحث احکام کار تحقیقی و پژوهشی کرده اند بحث را دنبال وبه سامان مطلوب برسانند
اول-حوزه وساحت این گفت وگو فقط در احکام است ولذا بررسی تاریخی ویا اشاره به سیره و یا حتی سیره علما ومتشرعین در مجالی و گفت وگوی دیگری رخ باید بنماید
دوم-اصل بحث در نماز عصر ونماز عشا مطرح خواهد شد زیرا در نماز صبح ونماز ظهر و مغرب نماز اول وقت ووقت فضیلت یکی می شود وعنوان بحث می شود فضلیت نماز اول وقت
سوم-اکثریت قائل به این هستند که وقت فضیلت نماز عصر دیرتر از پایان چهار رکعت نماز ظهر است قولی هم هست که وقت فضیلت نماز عصر را بلافاصله بعد از خواندن نماز ظهر می داند
چهارم -در سایت تبیان دیدم
نامه ی پنجاه و دوم نهج البلاغه از امام علی(علیه السلام) در باره اوقات نمازهای شبانه روزی آمده:
وَ صَلُّوا بِهِمُ الْعَصْرَ وَ الشَّمْسُ بَیْضَاءُ حَیَّةٌ فى عُضْوٍ مِنَ النَّهَارِ حِینَ یُسَارُ فِیهَا فَرْسَخَانِ:


«و نماز عصر را با مردم در بخشی از روز برگزار کن كه نور آفتاب سفید و جلوه گری نماید و بشود به اندازه دو فرسخ تا غروب راه رفت.»
مقدار زمان مانده به غروب را امام علی به اندازه ی دو فرسنگ (یا همان فرسخ كه حدودا هر فرسخ 5 كیلومتر و 600 متر است) راه رفتن یک عابر پیاده بیان کرده است. در یك ساعت و ده دقیقه یک فرسنگ را می شود پیمود. پس طبق این روایت، وقت انجام نماز عصر 2ساعت و 20 دقیقه مانده به غروب است.این مقدار زمان را ممكن است از اول ظهر تا اول وقت فضیلت نماز عصر را حساب كرده باشد، یا نه از اول وقت فضیلت نماز عصر تا آخر وقت فضیلت آن، كه احتمال دومی قوی تر است.

 

وَ صَلُّوا بِهِمُ الْعِشَاءَ حِینَ یَتَوَارَى الشَّفَقُ إِلَى ثُلُثِ اللَّیْلِ:

«و هنگامی نماز عشا را با ایشان بگزار که از بین رفتن شَفَق تا یك سوّم از شب بگذرد.»
بنابراین طول زمان شبها در ایام سال مختلف است که به همین جهت طول زمان یک ثلث شب برای نماز عشا در شب های سال متفاوت می شود. می توان گفت: زمان فضیلت نماز عشا در طول سال، بین دو ساعت و 38 دقیقه تا چهار ساعت و 38 دقیقه در نوسان است.

 

پنجم-بطور حتم بحث نماز جماعت وثواب مترتب بر آن باید در نظر گرفته شود.یعنی اگر در زمانی ومکانی نماز جماعت بر پا شود فضیلت آن بر فضیلت وقت ارجحیت دارد

*************************

هادی دهقان

بخشی از مصاحبه آیت الله محمدحسن احمدی فقیه یزدی رحمة الله علیه با خبرنگار افق حوزه(بااندکی تصرّف):
سؤال: به نظر شما شناخت شأن نزول یا به تعبیر حضرت عالی شأن صدور روایات تا چه حد می تواند برای مجتهد در استنباط احکام شرعی مفید باشد؟
جواب: شناخت شأن نزول آیات و شأن صدور روایات، از مسایل بسیار حساس و در عین حال لازم و ضروری است و در صدور حکم نقش بسزایی را ایفا می کند. به عنوان مثال یکی از علمای اهل سنت نسبت به وقت نمازهای یومیه که شیعه ها می خوانند، اشکال کرد و گفت: نمازهایی که شما می خوانید یا قبل از وقت است و یا بعد از وقت به عنوان مثال نماز عصر را زودتر از وقت شرعی آن و همراه با نماز ظهر می خوانید و نماز عشا را زودتر از وقت و همراه نماز مغرب می خوانید در حالی که باید نمازها را در پنج وقت جدا از هم ادا کرد. پاسخی که در جواب این اشکال بیان کردم این بود که باید شأن نزول آیات و شأن صدور روایات را در این مورد بررسی کرد. قرآن می فرماید: اقم الصلوة لدلوک الشمس الی غسق الیل و در ادامه در رابطه با نماز صبح می فرماید: ان قرآن الفجر کان مشهودا، این آیات ناظر به سه وقت در نمازهای یومیه است. با این توضیح که نماز از دلوک شمس ظهر شرعی تا غسق لیل ناظر به نماز ظهر و عصر است و این آیه نماز ظهر را و آغاز آن را از موقع زوال خورشید از نصف النهار و ظهر شرعی بیان کرده و نسبت به نماز عصر تا زمان غسق اللیل مطلق است یعنی در هر زمان که خواستی می توانی نماز عصر را تا غسق اللیل ادا کنی. غسق اللیل نیز که همان تاریکی شب است، ناظر به نماز مغرب و عشا است و وقت ادای نماز عشا را مقید به زمان خاص نکرده است. قرآن الفجر هم مربوط به نماز صبح می باشد. بنابراین بر اساس شأن نزول آیات، سه وقت صبح، ظهر و شب برای ادای نمازهای یومیه بیان شده است و اگر در روایات می بینیم که پیامبر اکرم صلی اللّه علیه وآله نمازهای یومیه را در پنج وقت ادا می کردند، جهت درک فضیلت و انجام نوافل ظهر و عصر و مغرب و عشا بوده و چون این مسئله از فضیلت زیادی برخوردار بوده است، لذا برای درک این فضیلت میان نمازهای ظهر و عصر و مغرب و عشا فاصله می انداختند تا نوافل را درک کنند و الا خود پیامبر نیز در بعضی از مواقع بدون علت و عذر شرعی میان نمازهای ظهر و عصر و مغرب و عشا، جمع کرده اند البته نمونه های فراوانی در راستای شأن صدور روایات وجود دارد که به همین مقدار بسنده می کنیم.
منبع: مجله افق حوزه شماره ۲۲۱
آدرس اینترنتی: http://hawzah.net/fa/magazine/magart/0/0/82884

 

***************************

محمد حبیب زاده بیژنی

http://islamquest.net/fa/archive/question/fa21766

نوشته شده در پنجشنبه 1393/04/05ساعت توسط ابوالقاسم احمدی نژاد| |